به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از مشهد، آیتالله سیداحمد علمالهدی، نماینده ولیفقیه در خراسان رضوی، امروز شنبه ۱۱ بهمنماه، در بیستوسومین همایش استانی دفتر ارتباطات فرهنگی با عنوان «همایش انقلاب اسلامی؛ حلقه وصل بعثت نبوی تا تمدن مهدوی» که با حضور علما، اساتید حوزه و دانشگاه، فعالان فرهنگی و جمعی از مسئولان در سالن همایشهای بینالمللی شهدای سلامت برگزار شد، به تبیین نسبت عقل، احساس و امید در منظومه فکری اسلام پرداخت.
آیتالله علمالهدی با اشاره به پیوند متقابل عقل و احساس در شکلگیری باور انسان، اظهار داشت: گاهی عشق و احساس، مولّد بینش و دید انسان میشود و گاهی نیز بینش و تحلیل عقلانی، زمینهساز پیدایش عشق و دلبستگی است؛ در تجربه انسانی، هم احساس میتواند انسان را به اندیشه و باور قطعی برساند و هم اندیشه و تفکر میتواند به عشق و وابستگی قلبی منتهی شود.
وی افزود: اینگونه نیست که بتوان همواره باورمندی عقلانی را بر باورمندی احساسی مقدم دانست. هرچند باور عقلانی از استحکام بیشتری برخوردار است، اما در بسیاری از موارد، همین باور عقلانی ریشه در یک گرایش عاطفی و یک جرقه احساسی دارد که در دل انسان شکل گرفته و سپس به اندیشهای راسخ تبدیل شده است.
نماینده ولیفقیه در خراسان رضوی با رد نگاه تقابلی میان عقل و احساس گفت: در مکتب اسلام و از منظر قرآن، نه باور صرفاً عقلانی مطلوب است و نه باور صرفاً احساسی. آنچه مرضیّ خداوند است، «باورمندی عملیاتی» است؛ باوری که در رفتار، حرکت و قیام انسان متجلی شود.
وی تصریح کرد: اگرچه باورهای عقلانی و احساسی میتوانند مقدمه باور عملی باشند و اعضا و جوارح انسان را به حرکت وادارند، اما تحقق باورمندی عملیاتی به مقدمات دیگری نیز نیاز دارد که در میان همه آنها، «امید» نقشی اساسی و تعیینکننده دارد.
آیتالله علمالهدی با تأکید بر جایگاه امید در حیات فردی و اجتماعی انسان گفت: اگر همه مبانی فکری و گرگاه امید در حیات فردی و اجتماعی انسان گفت: اگر همه مبانی فکری و گرایشهای عاطفی در انسان وجود داشته باشد، اما امید نباشد، باورمندی عملیاتی هرگز شکل نمیگیرد. در مقابل، گاهی امید بهتنهایی میتواند حتی در شرایط ضعف اندیشه و احساس، انسان را به حرکت، اقدام و ایستادگی وادارد.
وی با بیان نمونههایی از ادبیات عرفانی و تجربههای انسانی افزود: امید، بهویژه در شرایط هجران و سختی، نقشی بیبدیل در حفظ پویایی انسان دارد. امید به آینده، حتی پیش از رسیدن به مقصود، خود لذتبخش و حیاتآفرین است و انسان را از فرسودگی و توقف نجات میدهد.
باورمندی مطلوب قرآن؛ ایمانِ جاری و فعال
نماینده ولیفقیه در خراسان رضوی با اشاره به الگوی قرآنی ایمان گفت: از منظر قرآن، ایمان مطلوب، ایمانی است که به عمل منتهی شود. بنده مطلوب خدا، انسانی ایستا و راکد نیست، بلکه انسانی «جاری»، «پویا» و «در حال حرکت» است.
وی با استناد به سیره حضرت ابراهیم(ع) خاطرنشان کرد: خلیلالرحمن در اوج مقام معنوی، خود را انسانی در حال حرکت و قیام معرفی میکند. عبودیت واقعی، در سکون و ایستایی خلاصه نمیشود، بلکه در حرکت مستمر در مسیر رضایت الهی معنا پیدا میکند.
شهادت؛ تجلی امید در اوج باور عملی
آیتالله علمالهدی با اشاره به روحیه ایثار و شهادتطلبی رزمندگان و شهدا اظهار داشت: شهدا در لحظه مواجهه با خطر، بیش از دیگران به واقعیت تهدید آگاه بودند، اما آنچه آنان را تا آخرین قطره خون در میدان نگه داشت، نه صرفاً تحلیل عقلانی و نه فقط احساسات، بلکه امید به سعادت ابدی و لقاء الهی بود.
وی افزود: امید است که انسان را از محاسبات صرف دنیوی عبور میدهد و به او قدرت ایستادگی، مقاومت و فداکاری میبخشد.
نماینده ولیفقیه در خراسان رضوی وابستگی به ساحت مقدس حضرت بقیةاللهالاعظم(عج) را بزرگترین سرمایه امید در جامعه اسلامی دانست و گفت: امید به ظهور، امید به فرج و امید به حاکمیت نهایی دین الهی بر جهان، جامعه را به سوی باورمندی عملیاتی سوق میدهد.
وی تصریح کرد: بسیاری از مؤمنان نه تشنه قدرتاند، نه طالب مقام و نه دنبال موقعیت اجتماعی؛ اما با همه توان در پای دین میایستند، زیرا به امام زمان(عج) دل بستهاند و این وابستگی، آنان را سرشار از امید و آمادگی برای فداکاری کرده است.
آیتالله علمالهدی انقلاب اسلامی را یکی از بزرگترین امتیازات تاریخی ملت ایران دانست و گفت: انقلاب، جامعه ما را در مسیر ظهور و فرج قرار داده است. خدمات، مجاهدتها و مقاومتهای امروز ما، در حقیقت زمینهسازی برای آن آینده موعود است.
وی با اشاره به بیانات رهبر معظم انقلاب درباره «نزدیک شدن به قله» افزود: همانگونه که در کوهنوردی، هرچه به قله نزدیکتر میشویم مسیر سختتر و صخرهایتر میشود، در مسیر انقلاب نیز هرچه پیش میرویم، موانع و دشواریها افزایش مییابد. این سختیها نشانه عقبگرد نیست، بلکه علامت نزدیکی به هدف است.
جامعه پویا، جامعه امیدوار
نماینده ولیفقیه در خراسان رضوی در پایان تأکید کرد: جامعهای که امید را از دست بدهد، به جامعهای ایستا و بیتحرک تبدیل میشود. وظیفه فعالان فرهنگی، مربیان و متولیان آموزش این است که روح امید و پیوند با ولیّ خدا را در عرصههای تربیتی و اجتماعی زنده نگه دارند.
وی خاطرنشان کرد: باورمندی عملیاتی، ما را به ایستادن، مقاومت کردن و پیش رفتن فرا میخواند؛ حتی اگر گاهی ناچار شویم برای عبور از صخرهها، مسیر خود را اصلاح کنیم، هرگز نباید از صعود و حرکت به سوی قله دست بکشیم.
انتهای پیام/
نظر شما